Links stonden vijftien rugby-Ieren, rechts vijftien rugby-Engelsen. Ze brulden mee met hun volksliederen en keken als bezetenen in een camera die hen één voor één filmde. Ik telde mee.

Van de dertig hadden er negenentwintig bloemkooloren. Het leek wel een groentewinkel. Er was welgeteld één Engelsman die geen driedubbelgevouwen origamioorlelletjes had. Arme jongen. Bloemkooloren zijn een statussymbool in rugby. Je laat ermee zien dat je er alles voor over hebt om de tegenstander richting zijn eigen achterlijn te duwen - zelfs je eigen oren. Het toont hoe ver je wilt gaan voor jouw sport. Bij judoka’s werkt het net zo. Wie aftikt omdat zijn oren klem zitten, die kan zijn zwarte band beter inruilen voor een roze tutu. Bloemkooloren zijn cool. Wielrenners pronken met het rauwe vlees op hun heupen, en met hun sleutelbeenderen die door talloze breuken zijn veranderd in pianotoetsen.

Scheve neus Boksers kicken op een scheve neus. Tennissers showen de graveluitslag op hun kuiten, voetballers verzamelen operatielittekens op hun knieën, zwemmers zijn trots op de vorming van zwemvliezen tussen hun tenen. En je bent geen echte volleyballer als je geen kromgeslagen vingers hebt. Vrijwel iedereen heeft een fascinatie voor littekens en verwondingen. Bij kinderen is dat het sterkst, die zijn nog niet gehersenspoeld met beelden van gave, littekenloze, geretoucheerde supermodellen. Na een val op het schoolplein kan de pleister op je knie niet groot genoeg zijn. Het liefst met doorsijpelend bloed, zodat iedereen kan zien hoe hard je bent gevallen. Nog beter: een arm in het gips, waar alle meisjes op kunnen schrijven hoe stoer ze je vinden.

Piraat Ik wilde vroeger piraat worden, zoals alle jongetjes uit mijn klas. Niet omdat ik smachtte naar een houten poot, scheurbuik en een glazen oog - maar omdat ik dat immense litteken over mijn wang zo stoer zou vinden.

Zo’n scheur van je oog tot je kin, met vijftig zelf genaaide hechtingen. Zonder verdoving. Opgelopen in een zeegevecht, of in een worstelpartijtje met een tijgerhaai. Een mooie verminking heeft namelijk een mooi verhaal.

Ik heb geen litteken op mijn wang. Voetballer Franck Ribéry wel. En wielrenner Karsten Kroon ook, vanwege een crash in de Waalse Pijl. Sven Kramer heeft er ook een. Hij zegt dat hij dat litteken heeft opgelopen toen hij als kind door de schuifpui van zijn opa en oma liep, maar dat is een verhaal van niks.

IJsbeer Dat hoort niet bij een kampioen van zijn status. Vergeten, die verklaring. Vanaf nu is het litteken van Sven Kramer veroorzaakt door een ijsbeer die hij ergens op een bevroren Fries meer tegenkwam toen hij op zijn zesde de Elfstedentocht schaatste.

Of doordat hij tijdens een sneeuwstorm op de Dokkumer Ee over een omgevallen boomstam struikelde en in zijn eigen ijzer viel.

Sporters zijn geen supermodellen. Ze hoeven geen lichamen te hebben die gaver dan gaaf zijn. Integendeel: ze zijn veel indrukwekkender als ze een paar deukjes, krassen of bloemkooloren hebben.

Zeker als die onvolkomenheden zijn veroorzaakt door hun eigen verlangen om te winnen. Want wie pijn wil lijden, die moet wel mooi zijn.

© NUsport/Thijs Zonneveld

Een club met een zo grote historie, een leden aantal om U tegen te zeggen en vooral de volgers van de club, de grote gaarde supporters die de achterban wordt genoemd. Die bij de spelers hoog in het vaandel staan.

Dus toen ik de site opende en op zoek ging wat ik ooit op aanvraag van een van jullie begonnen ben, kreeg ik pijn in mijn hart. De laatste column die erop stond was er nog steeds een die door mijn hand geschreven was. Terwijl ik toch een duidelijk signaal had gegeven om dit door jullie allen op te pakken.

Dus spelers, vrouwen van spelers, kinderen van spelers, supporters, vrienden van The Vets,

pak op die pen en bezorg de bezoekers van de site iets om naar uit te kijken, en wekelijks of twee wekelijks iets op de site te zetten, stuur je column, verhaal of iets dergelijks naar Bram en hij zorgt ervoor dat alles op de site komt. Zo moeilijk moet dat niet zijn.

Ik wil jullie uitdagen, als er voor het einde van het seizoen naar mijn mening voldoende columns of verhalen op de site staan, staat jullie een verrassing te wachten.

Het kan ook zomaar zijn dat ik bij de wedstrijd jong / oud mijn opwachting zal maken, en daar met de verrassing kom. Dus wil je weten wie ik ben, klim in de pen of op je toetsenbord en geef jullie site een boost in de vorm van een column.

Ik weet al wat jullie denken nu, ik, een column schrijven, wat, waar, hoe, waarom!

Rustig, haal adem, zo moeilijk is dat allemaal niet, heb niet de illusie dat er half  Nederland op jullie site kijkt!

Een column kan over van alles gaan, actuele zaken, spraakmakende zaken of gewoon over niks! En ik weet zeker dat er bij jullie ook mensen met een zieke danwel enige verstoorde  geest rondlopen die zo een verhaal op papier zetten wat voor de meeste mensen binnen jullie club aangenaam is om te lezen.

Je hoeft dus echt geen geletterd / taalkundig wonder te zijn om iets op papier te zetten.

Heb geen illusie, dat ben ik ook niet, vertrouwde mijn rector me ooit toe.

Dus aan jullie om mij uit de tent te lokken en mijn beloftes in te lossen bij Jong / oud.

Ik kijk ernaar uit…………….

Jullie (hopelijk ex) columnnist.

In feite brengt die vakantie periode enkel kommer en kwel met zich mee, waar we met z’n alle weer weken over moeten doen om weer in ons dagelijkse ritme te komen! Zou het niet fijn zijn als we met z’n alle afspreken om de vakantieperiode maar af te schaffen en vakantie te nemen als het ons uitkomt, je gaat naar een andere school als je daartoe in staat bent en het rugby seizoen is afgelopen als je alle wedstrijden uit je poule hebt gewonnen en gaat automatisch over naar een volgende klasse. We hoeven niet meer te wennen aan de files, want die zullen er gewoon elke dag staan. De tv kan gewoon aangezet worden en andere programmeringen doen we niet meer aan, wordt een programma niet goed bevonden, gaan we gewoon over op een ander en sluipt dus in de routine. Wanneer je dus vakantie hebt bepaal jezelf en je gaat als je daar zin in hebt en wanneer het jou uitkomt, en niet de firma waar je voor werkt. Het is toch te zot voor woorden eigenlijk dat decenia geleden de bouwbedrijven hebben besloten om 3 weken te sluiten en er dus 3 weken lang niet gebouwd wordt in Nederland!

Maar van de andere kant is het dus na de vakantie een tijd voor vernieuwing, en dat is nu wel weer leuk. Alleen jammer dat die vernieuwing niet op alle fronten opgaat! Denk hierbij aan, na de vakantie maar aan een nieuwe vrouw of man te beginnen! Of na de vakantie een nieuwe woning te betrekken, een andere auto. Zo kun je natuurlijk nog even doorgaan, maar dat zal ik jullie besparen en laat dit over aan jullie eigen fantasie. Een nieuwe collumnist zal er ook wel niet in zitten bij de Vets denk ik? Of toch? Wie pakt die spreekwoordelijke pen eens van mij over en laat ook op dit front de Vets niet in de kou staan? Want wie ben ik nou eigenlijk om voor een club als de Vets een column te schrijven, wat vaak nergens over gaat, daar ik niet altijd op de hoogte ben wat er speelt binnen de club en waar de gesprekken over gaan. Dus ik daag jullie uit om voor de club een column te schrijven. Het hoeft nergens over te gaan, want dat doet het bij mij ook niet. Speel gewoon in op de gesprekken van de dag en van de club.

Ik wens jullie veel schrijf plezier toe en hoop binnenkort een column te lezen op de site van de vets.

jullie columnist.

Maar beste mensen ben nu eerlijk wie van ons heeft het ooit meegemaakt dat alle beloftes nagekomen zijn, goed enkele van de veelbelovende woorden drukken ze erdoor, maar alle! Nee, dat niet, of moeten we dat misschien niet verwachten. Als ik in de mooie stad, waar ik mijn huis lange tijd geleden ooit gekocht heb, kijk en daar alle beloftes die onze gemeente partijen ooit gemaakt hebben, en ik daar als een trouwe volgeling voor stemde. Ik moet zeggen het waren telkens andere partijen die mijn voorkeur genoten, omdat ik op dat moment vond dat die het wel gingen maken en hun plannen en ideeën op dat moment mijn voorkeur genoten wellicht tegen beter weten in mijn stem aan hun toe vertrouwde,…….helaas moet ik nu zeggen, geen van alle zijn alle beloftes nagekomen.

Ook dit jaar weer in de tijd van stemmen en verkiezingen denk ik dan ook telkens weer aan hetzelfde, democratie?? Hebben we die eigenlijk wel? Geen idee? Je hoort iedereen zeggen “ ben blij dat je in een democratie leeft en kan kiezen wat je wil en niet wil”. Is dat zo? Ik denk van niet, want naar mijn bescheiden mening doen ze daar in de gemeenteraad en de eerste en tweede kamer toch wat ze willen, en naar hun goeddunken het beste is. Vertegenwoordigers van het volk, want het volk heeft hun toch gekozen!

Democratie, het recht van de meeste stemmen geldt, ik heb eens iemand horen zeggen democratie moet je verder trekken als wat het nu is!! Ik stelde hem het volgende, vijf mannen komen je vrouw tegen, ieder van hem stemt voor om de vrouw eens goed te pakken! Alle vijf de mannen stemmen in! Democratie de meeste stemmen geldt en gaan vrij uit!! En zo gebeurd het volgens mij ook in de politiek, of ben ik dan te bekrompen en wil ik niet horen wat men te zeggen heeft?

Tuurlijk ook ik ben het ermee eens dat we een mooi land hebben, en dat het allemaal nog niet zo slecht is in Nederland. En ja, ook ik ben blij dat we niet in een dictatuur wonen. Maar hou op over de verhalen, we mogen toch zelf kiezen. Nee, dat niet, niet voor wat betreft wat er in je gemeente of in je land gebeurd, dat zijn enkel een handje vol mensen die naar hun goeddunken handelen. Niet het volk. Niet zullen er mensen zeggen, nee, zeg ik wie stemt er ander mee in dat je als je ‘s nachts over een lege snelweg maar 120 km per uur mag rijden, en als de politie dan komt en ze met hun high tech apparatuur je “ klokken” op een slordige 180 km ben je wel de komende 10 dagen je rijbewijs kwijt, en een boete waar je een leuk weekendje voor weg had gekund! Nee, dat hebben wij als volk gekozen!! Moet ik verder gaan?

Ik zie dat ik redelijke reacties krijg op jullie gastenboek, dus als ik verder moet gaan…..laat maar horen.
Mocht het zo zijn dat ik enkele mensen met dit stuk tegen het hoofd stoot, het zij zo, vrijheid van meningsuiting hoort toch ook bij een democratie.

Jullie columnist.

Beetje teleurstellend vind je niet, want wat hadden ze ons beloofd! Of zou het komen dat we dan toch een beetje te voorbarig zijn geweest om al die edele kleuren binnen te halen? Want, we hoeven bij de Olympische winter spelen toch alleen te kijken naar het schaatsen, daar moeten we het toch van hebben. En ook daar hebben de sportverslaggevers en analisten samen een goede mening over.

Skiën, we hebben geen bergen in Nederland dus, daar zullen we nooit echt mee meedoen! Rodelen en bobsleeën, ook daar heb je bergen voor nodig, en dus ook daarbij zal het met Nederland dus nooit iets worden! Langlaufen, van hetzelfde laken een pak! Maar dan, ijshockey, kunstschaatsen en zo zijn er nog een aantal andere disciplines te noemen, hoe zit het daar dan mee? En ik weet, nu waag ik me op het ijs als was ik een analist of criticaster. Ijshockey, we hebben ijs in Nederland, want het baan schaatsen, daar zijn we toch zo goed in en is toch een nationale sport! Kunstschaatsen, we hebben er zelfs TV uitzendingen met Nederlandse beroemdheden aan gespendeerd, en ook dit is weer op ijs! Skiën, hebben wij geen bergen in Nederland? moet je eens naar Valkenburg gaan met de fiets, en die verdomde Kauberg op rijden, ik in ieder geval vind dat een beste berg! Rodelen, in dat zelfde Valkenburg hebben we zelfs een rodelbaan!  Bobsleeën, ga naar de Efteling en je vind er één!

Of zou ik het nu allemaal te makkelijk bekijken? Het zal wel! Nee, we zijn alleen goed in schaatsen, laten we het daarop houden.

Waarom is het dan niet tot het beoogde aantal medailles gekomen? Hier weten de sporters zelf wel antwoord op te geven. Ten eerste, de accommodatie in Canada is niet helemaal in orde, onze grootste trots Sven is zelfs uitgeweken naar een hotel in de buurt waar hij zich “op zijn gemak” kan voorbereiden, sterallures? De gehele schaatsploeg is niet te spreken over het ijs, terwijl ze toch met zijn alle over datzelfde ijs moeten, maar nee, de Nederlanders vinden het niet oké!  Bij sommige zit “het kopje” niet goed? Raar, ik zie ze nog allemaal bovenop de nekjes staan, en niet ergens ten hoogte van de knieën, of het moet zijn dat ze over de finish lijn komen en hun hoofden zover buigen alsof ze zich schamen! Of zou dat ook zo zijn? Dan is er nog het fenomeen onder de vrouwelijke schaatssters, dat ze liever laatste zijn dan vierde, vijfde of zesde? Dan denk ik al meteen bij mezelf, dus als je tijdens de race al ziet dat je geen eerste meer kan worden, dan laat ik het maar schieten? Niet vol ertegen aan, maar lekker uitschaatsen, dat is het devies! Dan heb je ook nog de verdediging, ik kon er niet vol voor gaan, omdat ik weet dat ik de 1000 meter over twee dagen nog moet schaatsen! Toppunt vind ik dat, ben je op de spelen, kan je voor je land een medaille halen, maar wil er niet voor gaan omdat jezelf al denkt dat je over twee dagen meer kans gaat hebben. Zulke figuren horen daar helemaal niet thuis! Of ben ik weer te bekrompen? Nee, de Olympische spelen hebben het ons als Nederlanders nog niet gebracht, het zal wel zo moeten zijn, we hebben er vrede mee.

Laten we afwachten wat er verder nog te behalen valt voor ons Nederlanders, ik in ieder geval heb geen verwachtingen meer, ik zie het wel. Alleen hoop ik dat de sporters hun ding doen, en er dan ook vol voor gaan en weten dat wat ze gedaan hebben ook het uiterste was wat er uit te halen viel, anders hun komende jaren aan een schandpaal nagelen op de Dam in Amsterdam, heb ik ook niet zoveel kans om ze tegen te komen. En tegen alle analisten en hun gevolg zou ik willen zeggen, laat ze maar, geef ons Nederlanders geen valse hoop, die hebben we de afgelopen jaren genoeg gekregen van jullie, denk maar aan het WK en EK voetbal, onze helden mannen en vrouwen van het volleybal, onze wielrenners, en zo kan ik nog uren doorgaan. Maar, ik leg me erbij neer, ik denk te weten hoe het allemaal in elkaar steekt, maar dat zal ik in een ander column nog weleens schrijven.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         Jullie columnist.

Carnaval is ooit bedoelt als aankondiging van de vasten. En wel 40 dagen voor Pasen. Maar ook hier is weer iets geks mee, want tel maar terug 40 dagen voor Pasen en je komt niet op komend weekend uit! Hoe zit dat nou vroeg ik mezelf af, en ja ook dit wil ik jullie niet onthouden en zal het voor jullie proberen uit te leggen. Of zal ik het in het kort doen, wat overigens altijd mijn voorkeur geniet, dus waarom zou ik hier vanaf wijken?

Wanneer begint de 'vasten' nou precies? Met Aswoensdag of met de Eerste zondag van de Veertigdagentijd? Oorspronkelijk begon de vasten op de eerste zondag van de veertigdagentijd: zes weken voor het feest van de Opstanding van de Heer. Dat is tweeënveertig dagen, maar Goede Vrijdag en Stille of Paaszaterdag telden niet mee. Met name onder invloed van de kerken in het Oosten liet men aan deze veertigdagentijd nog een periode vooraf gaan, die met Septuagesima begon: de voorvasten. Na het Tweede Vaticaans Concilie is de vastentijd weer teruggebracht tot veertig dagen. Voor die veertig dagen was men - reeds in de achtste eeuw - alleen de dagen gaan tellen waarop er echt gevast werd. De zondagen vielen daarbuiten. Er kwamen dus vier dagen te kort. Daarom heeft men aan die eerste zondag van de Veertigdagentijd vier dagen laten vooraf gaan - woensdag tot en met zaterdag - om aan veertig te komen. En daarbij komt nog dat wij de zaterdag er eigenlijk bij hebben gesmokkeld, boefjes dat we zijn.

Terwijl ik vorige wazigheid zat te typen, dacht ik eigenlijk bij mezelf wat ben je nu toch aan het doen? Waar of wat of hoe of wie, dat doet er eigenlijk toch niet toe. Wat voorop staat is eigenlijk toch wel dat, met carnaval gezopen zal gaan, je verkleed moet gaan en de rest telt eigenlijk niet. Wel kan ik jullie misschien nog enkele tips geven die de “geleerde” van deze wereld hebben verzonnen tegen de katers die met carnaval niet uitblijven.

Velen beweren dat witbrood tijdens het drinken zou helpen, omdat de maagwand dan minder snel door de alcohol aangetast zou worden. Maar ik zie mezelf niet met een half witbrood het cafe instappen! Volgens andere zou vooraf veel melk drinken en naderhand koffie drinken helpen, maar koffie is een lustopwekkend middel, van de alcohol kom je dus echt niet af, al denk je van wel. Anderen zweren weer bij water, water en nog eens water, omdat hoe gek het ook klinkt, je uitdroogt van alcohol, ik denk dat dit wel zou kunnen kloppen, van dat uitdrogen dan, uitleg?

Nou als ik een kater heb begint dat in mijn kop, het lijkt of dat alle hersenvocht uit mijn schedel verdwijnt en zo mijn hersenen tegen mijn schedel blijft kloppen, sommige heb ik horen zeggen, het lijkt of er een schutterij in mijn kop zit!  Eigenlijk is er maar één remedie tegen een kater, en dat is de genuttigde hoeveelheid alcohol te beperken tot een waar er sprake is van een lolmaximalisatie. Wat ik hiermee bedoel is zoveel te drinken als dat nodig is om plezier te hebben en net niet genoeg om een kater aan over te houden! Maar ook nu heb ik weer een flash back, net zoals eerder tijdens dit stukje schrijven denk ik nu ook weer bij mezelf, wat ben je nu toch aan het schrijven!

Wie kent er de rugbyers van de Vets? Denk iemand op dees aardkloot dat deze mannen hun grenzen kennen? En niet zoveel alcohol gaan drinken dat zij geen schutterij in hun hoofd gaan hebben? Tuurlijk niet, ze zijn immers rugbyers, en als die los gaan, dan gaan ze goed. God behoede hun als ze ’s nacht of ’s ochtends vroeg voor de porseleinen pot op de knietjes zitten en zweren dat ze het noooooit meer zullen doen. Mannen maak er een geweldige carnaval van, Alaaf

                                                                                                                   Jullie columnist.

Ik weet nog goed, en dat is op zich al een knap staaltje daar het niet eergisteren was, dat ik in die tijd nog op de fiets met mijn sporttasje voor de eerste keer naar “de rugby” ging. En dat ik dat jaren lang heb gedaan, met de fiets dan, later heb ik deze ingeruild voor een  auto daar ik in de tijd te lam was geworden om het met de fiets te doen. Maar, waar is de tijd gebleven daar ging ik het over hebben, waarom heb ik indertijd besloten of ik ging rugbyen, of was dat voor me besloten? Nu kan ik stellig zeggen dat het niet zo maar uit de lucht kwam vallen, want wie had er in die tijd ooit gehoord van rugby! En is de tijd nu anders geworden? Weet nu eigenlijk wel iedereen dat er überhaupt ergens in Nederland een rugby club bestaat? Ja, vast denk ik dan wel ergens in Nederland, heus wel! Maar in Valkenswaard? Ik vraag het me ooit af, daarom is het ook goed dat er zo nu en dan iets gedaan wordt aan de promotie van rugby, en in het bijzonder aan de promotie van rugby club de Vets uit Valkenswaard. Maar ook nu weer dwaal ik af, want dit is niet waar ik het in dit column met jullie over wil hebben.

Waar wil ik het eigenlijk dan wel met jullie over hebben, o ja, waar de tijd was gebleven. Ik ging dus ooit met mijn fietsje naar de rugby, en hoe kwam ik daarbij. Dat zal ik jullie nu eens vertellen. Ik ging voordat het rugby in beeld kwam ooit met mijn vader en moeder ergens heen, waar, dat doet er nu even niet toe, en is ook niet relevant, dus waarom het in dit column vermelden? Ik liep dus een keer in een dorp rond en daar kwamen we een stel kerels tegen, met wilde haren en ze liepen erbij of dat ze zo uit een of ander gevecht kwamen. Wat keek ik tegen die kerels op zeg, ik als klein mannetje dat net uit de luiers was en sinds enige moeders borst had ingeruild voor een glaasje limonade!  We liepen door, even later stelde ik voor om eens ergens wat te gaan drinken, daar mijn kleine blaasje het niet lang meer vol zou gaan houden voor hij ging overlopen, en ik dus met een nat broekje de weg moest gaan vervolgen. Snel werd er door mijn ouders een café uitgezocht waar ik mijn blaasje kon ledigen. Tot mijn grote verbazing, in de kroeg aangekomen, stonden we oog in ogen te staan met zo’n vijfendertig kerels die zich tegoed deden aan een drank die ze in die tijd, en nu nog door een enkele gewoon bier noemde. Ons gezinnetje nam plaats aan een tafeltje, en ik mocht mijn nu strak staande blaas gaan ontlasten. Mijn eerste straaltje kwam eruit en plots verstijfde ik, mijn hart schoot in mijn keel, er kwam een oorverdovend gezang uit het lokaal waar ik zonet was binnengekomen en mijn ouders nu verbleven. Wat was er gaande? Ik wist het niet, en zo snel je druk op je blaas kan zetten perste ik alles eruit, mijn handen wassen, ja in die tijd nog wel, en ik snelde naar de plaats waar ik mijn ouders voor het laatst had gezien. Het was weer even rustig in de kroeg en wist dus niet wat er gaande was geweest, en wat mij zo de stuipen op het lijf had gejaagd.

Ik keek rond, plots klom er een kerel van rond de 175cm en zo’n 175 kilo op een tafel. Hij begon wat te praten in een taal die ik op dat moment nog niet kon ontcijferen als Engels en hij begon een lied te zingen, wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds in mijn hoofd heb zitten, mijn ogen opende zich en met mijn schoenmaatje 34 tikte ik rustig mee op de maat. We hebben die dag twee uur in café gezeten en geluisterd en gekeken wat die ruige kerels allemaal deden. We besloten dat als we weer in dat dorp kwamen weer naar die kroeg terug te keren, en zo gebeurde het dat ik enkele weken later weer met de helft van de kerels die ik al eens gezien had, en de andere helft er net zo uitzagen maar voor mij onbekend , zich hetzelfde ritueel zich voor ging doen. De kerels begonnen weer te zingen en spelletjes te doen die voor een manneke als ik toen was niet geheel opvoedkundig door de beugel konden maar, wat was ik gelukkig. En zoals ik nu besef als je kinderen gelukkig zijn, zijn de ouders het ook, en zo moet het ook met mijn ouders gegaan zijn. Dit, beste rugby vrienden was het eerste wat ik ooit van de rugby cultuur in mijn neus opsnoof. Maar, nu waar ik mijn verhaaltje mee begon, “verloedering”! Waar zijn die wilde derde helfden gebleven vol van spelletjes liederen en andere onzin waar alleen mensen van kunnen genieten die rugby in hun hart hebben?  Ik kan me vergissen, maar ik zie ze niet vaak meer, hoe komt dat nu, verloedering van een eeuwen oude traditie of…………..ik weet het niet.

Maar beste rugby vrienden, ik denk dat het moment in dat café de start is geweest van mijn rugby mania, en geloof het of niet, ik ben er trots op.

Jullie columnist.

Heb je interesse, al een interessant onderwerp of heb je al van alles klaar staan om te delen dan zien we dat graag. Je kunt reageren via de reacties hieronder of uiteraard via de mail.